چيز بندگان قائم به خداوند است لذا دعايشان را مستجاب مىكند . تنها شرط اجابت دعا كه در آيه مورد بحث آمده عبارت است از اينكه صاحب دعا در حقيقت و با صداقت خدا را بخواند . اين مطلب در آيه مذكور بدين‌گونه آمده است : « اجيب دعوه الداع اذا دعان » . خلاصه آنكه ، اگر دعاكننده حقيقتاً در مقام دعا برآيد و بر حسب علم فطرى و غريزى خودش خواستار شود و زبانش با دلش همراه و همگام باشد ، خداوند كريم حتماً اجابت خواهد نمود . اين بدان معناست كه ركن اصلى « دعا » داشتن اخلاص و همراهى دل و زبان دعاكننده و تنها و تنها اميد داشتن به خداوند تبارك و تعالى است . جايگاه دعا در احاديث مؤلف تفسير الميزان در بيان اهميت توجه به خدا در دعا و درخواست تنها از او ، حديثى را از پيامبر اكرم ( ص ) به نقل از امام صادق ( ع ) نقل مىكند . پيامبر ( ص ) اكرم در اين حديث مىفرمايد : « خداوند به يكى از پيغمبرانش چنين وحى كرد : به عزت و جلالم سوگند ، هر كس به غير من اميدوار شود نااميدش خواهم كرد ، و جامه خوارى و ذلت بين مردم بر او خواهم پوشاند و او را از فضل و گشايش خود به دور خواهم داشت . بنده من هنگام سختى چشم اميد و آرزو به ديگرى بدوزد در صورتى كه سختىها به دست من است ! و اميدوار به غير من شود در حالى كه منم بى